Van pierenbadje tot Scharendijke

Anouk schrijft over de laatste duiken van haar 1-sters opleiding, in Zeeland. En, vond ze het leuk? Lees zelf maar…

Met in mijn achterhoofd de eerste zwembad les rij ik over een weg gemaakt van betonnen platen. Vandaag is mijn vierde en vijfde buitenduik en hopelijk aan het einde van de dag mijn eerste ster. Het zwembad, na een tiental duikjes een piece of cake. De woeste zee, toch nog net even wat andere koek.
Zoals we hebben geleerd in het boek heb ik thuis netjes alles checkt, eerste laag, tweede laag. Vooral niet je duikbril vergeten (en je bril vooral NIET laten slingeren maar TE ALLEN TIJDE om je nek laten hangen, het zit er goed ingeprent).

Check je plek

Het weer is wéér verrassend mooi, in de vroege ochtend mistig maar een waterig zonnetje breekt door terwijl ik in de verte een soort mini festival zie. Duikers, jongeren, ouderen, zelfs hele gezinnen zijn in de vroegte eropuit getrokken om kopje onder te gaan. Albert, instructeur in hart en nieren, ziet mij aankomen en staat te zwaaien.

Zoals een goede duiker in spé betaamt eerst een Check je Plek. De locatie ‘Scharendijke, Den Osse’, is een perfecte duiklocatie. Via houten trappen loop je (zonder volledige uitrusting) moeiteloos over de dijk heen. Enigszins opgelucht, ik zag mijzelf al ploeteren over gladde stenen, loop ik terug naar de auto om mijn pak aan te trekken.

Ik begrijp nu dat je met Nederland-ervaring overal kunt duiken

Na een KILO en een flinke klim kwam het moment daar, verfrissend de diepte in. Ooit heb ik gedacht ‘wat valt er nou in Nederland te duiken?’ Ik kan met 100% zekerheid zeggen dat ik hier volledig van terug kom. Zakkend naar de diepte kwamen we twee flinke kreeften tegen, krabben, anemonen, kwallen, zakpijpen, botervissen en prachtige begroeiing.

Ik begrijp nu ook heel goed dat als je in Nederland kan duiken je overal kan duiken. Na een opstijgen gingen we weer de diepte in, je ziet het metertje aangeven dat je steeds dieper naar beneden gaat, maar we zagen niks. Door alle duikactiviteiten was het water hier en daar erg troebel en ik moet zeggen dat ik erg blij was dat ik in ieder geval mijn buddy nog kon zien.

Duikplan maken

Voor de tweede duik zijn we naar een andere locatie gereden, Albert vindt het belangrijk dat je verschillende onderwater situaties hebt meegemaakt. Voor de laatste duik mocht ik voor instructeur spelen en een duikplan maken. Dit voor iemand die altijd met een tomtom rijd, klonk dit als een uitdaging. Je moet dan niet alleen je ademhaling/diepte/omgeving/buddy/klaren/bar in de gaten houden maar ook zo nu en dan is op je kompas kijken. Oh en als je toch zo diep zit natuurlijk ook niet te vergeten te genieten!
Want ook hier genoeg te zien om je in het buitenland te wanen. Weer volop krabbetjes, kreeft waar een kok jaloers op wordt, grote kwallen, slakjes en een klein huisje volop begroeit met zakpijpen.
Na een kleine wijziging in het duikplan zijn we bijna op de minuut nauwkeurig weer uitgekomen bij de steiger.

Zou je met jezelf duiken?

Anouk en haar logboekDe belangrijkste vraag voor je eerste ster is, zou je met jezelf als buddy gaan duiken? Dankzij de lessen en begeleiding van Albert en Olivier zowel boven als onderwater, kan ik met recht zeggen: Ja! Ontzettend bedankt mede-leden van de Calypso voor al het enthousiasme dat jullie met deze sport meedragen. Ook wil ik mijn duikgroepje bedanken voor de gezelligheid en steun ook tijdens de mindere momenten (denk hierbij aan het pakken passen).

Met de eerste ster in the pocket is momenteel het hoofdstuk ‘opleiding’ afgesloten en meteen gaat er een nieuw hoofdstuk open: Duiken, duiken en nog meer duiken. Ik heb er ontzettend veel zin in!

Liefs Anouk Labrie, Eerste ster.