Nederlands kampioenschap onderwatervoetbal 2017

NK Onderwatervoetbal

Het zou een walkover worden. Vier jonge gasten die echt geoefend hadden met onderwatervoetballen tegen gepensioneerde teams die vooral geoefend hadden met bitterballen. Met dertig 10 liter flessen, 2 coaches, club-shirts, banners en een rol sporttape togen we naar het Wedde om de beker en titel in ontvangen te nemen.

Waarom eigenlijk het water in want het was al vooraf duidelijk wie er winnen zou. Een flink pak sneeuw zou daarbij de echte concurrenten uit Almelo en omstreken toch weerhouden te komen. En in leeftijd waren we opgeteld jonger dan de gemiddelde deelnemer.

De regels werden de avond vooraf gemaild en aan de waterkant nog even uitgelegd. Onderwatervoetballen is heel simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel onderwatervoetballen. Zes teams waren het. Team ‘de bejaarde bitterbal’ was er zeker en verder stonden en vier afgetrainde onderwaterhockeyteams. Oeps. Stevige gasten. Goed uitgerust en met heel veel lood.

Onderwatervoetbal? Calypso rules (bijna)!

We begonnen met een tableau. Iedereen tegen iedereen. Daarna zou eliminatie volgen van de eerste vier. De eerste partij was tegen ervaren rotten. Met gele sokken en onderwaterschoenen scoorde ze al in de eerste minuut. Jong en Heldhaftig Calypso wist zich te hervinden en de rest van de pot speelde zich voor het doel van de tegenstander af. Het kwam meerdere malen net niet tot scoren. En zoals de internationaal befaamde onderwatervoetballer Pieter Cruyff (inderdaad, de broer van) al zei: “Kijk, als je net niet scoort, bereik je net zo veel als dat je ranzig op de bank had gelegen. Alleen van dat laatste word je minder moe.”  0-1  was de eindstand.

En daarna kwamen twee wedstrijden waarbij weer net niet werd gescoord. De 0 bleef ook voor de tegenstander op het bord. Zeker niet onverdienstelijk gevochten. In de vierde partij werd er duidelijk op balbezit gespeeld. Je hoeft dan immers niet te verdedigen want er is maar één bal. Dat gaat goed zolang het goed gaat. Als wij de bal hebben, kunnen zij niet scoren. Dat gebeurde echter wel en het werd zelfs 0 – 2.

Als laatste moesten we tegen Palmare. De voormalig kampioen en organisator. Met man en macht werd er gevochten voor wat het waard was. De bal ging er weer meerdere keren net niet in en toen, in een klassieke counter, bij Palmare wel. 0-1.

Serveersuggestie 🙂

Laatste. Er is maar een conclusie mogelijk. We hebben onwijs ons best gedaan en we waren heel goed, maar soms zijn de andere beter.

We weten nu dat we nog veel moeten leren. Volgende keer spelen met de tactiek van de winnaar. We gaan ze zeker uitnodigen voor partijtje sparren binnenkort. Alleen van verliezen kan je iets leren. Er vaak moet vaak iets gebeuren voordat er iets gebeurt. Nu weten we wat we moeten doen en waar we op moeten trainen! Volgend jaar kampioen!