Denemarken midzomer duikevent was weer bijzonder

Denemarken midzomer duikevent 2012. Een verslag ….

Donderdag  21 Juni

 

DSCF1352Op woensdagavond samen met Michael een  opfristraining  verzorgen en daarna rap naar huis. Donderdagochtend gaat de wekker namelijk vroeg af, want Henriëtte en ik willen voor de ochtend spits al een stukje achter Utrecht rijden.
Gelukt! Na 750 kilometer en acht uur rijden komen we aan bij camping “Hindsgavl”. Een gezellige kleine familiecamping nabij Middelfart , 100 kilometer boven de Duits/Deense grens aan de Oostzee zijde.  Op de camping  worden we onthaalt door Mark Barto en Irene die de dag ervoor al vertrokken waren.

Nu nog even de tent opzetten en dan, met het zonnetje brandend op de schedel en drankje in de hand, wachten op de vijf duikende waterpolojongens van DSZ uit Den Haag. Ik speel zelf waterpolo in Katwijk, dus leuk dat we zoveel gemeenschappelijk hebben. Eerst komt Jan van der Sluis uit Alphen het veld op rijden. Leuk dat hij er ook weer bij is. Vorig jaar was hem goed bevallen. Uiteindelijk gaan we dus met acht duikers en twee supporters de Deense wateren onveilig maken.

Donderdagavond gaat er nog niet gedoken worden. Eerst maar de inwendige mens verwennen met een overheerlijk Italiaans gerecht in de lokale pizzeria. Leuk dat de roodharige restauranthoudster mij wederom herkent als ik er, voor het 7e jaar op rij, de deur binnenstap. Onze tafel in de hoek wordt klaar gemaakt. Het is gezellig en wordt nog gezelliger. Lekker dat glaasje rode wijn. Uren nadat de laatste Deen het restaurant heeft verlaten gaan ook deze Nederlanders terug naar de camping. We spreken af dat we om 9 uur ontbijten en gaan onder zeil.

Vrijdag 22 juni

DSCF1351Vrijdagochtend staat de blaas op knappen en we stappen om 8 uur de tent uit om ons op te frissen in de ruime familiebadkamers. 7 Deense kronen stop ik in de muntjesmachine en na drie en halve minuut douchen realiseer ik me dat dit eigenlijk geen zin heeft want we gaan na het ontbijt toch snel duiken in het brakke water.  Maar lekker is het wel.
Als Henriëtte en ik teruglopen naar de tent komen we Marco Reef tegen die het verzorgen van het ontbijt op zich heeft genomen. Hij is bij de warme bakker langs geweest. De broodzak dampt en de geur van pas gebakken brood maakt me hongerig. Tijdens het ontbijt maak ik een duikplan voor deze vrijdag die met een regenbui begint. Echt zomers weer zal het dit weekend niet worden, maar de gevoelstemperatuur is ok.

De eerste duik zal een stroomduik worden bij het Hindsgavl slot. We rijden naar het eind van de doodlopende weg en kleden ons daar om. Alle voorafgaande jaren heb ik “nat” gedoken in Denemarken. Vorig jaar “moest” ik van mijn buddy  Anja Boot de duik van een uur vol maken bij acht graden Celsius. Zij dook namelijk droog. Ik geef je op een briefje dat je met 7 mm neopreen na 30 minuten al bijna niet meer kunt aangeven dat je wilt terugkeren. En dan moet je nog een half uur! Reden genoeg dus om dit jaar droog te duiken. Het water blijkt nu 5 graden warmer te zijn en de  waterpoloërs vinden me terecht een watje.
We stappen het water in op de duikplek waar je normaliter 45 minuten doet over een duikje in de richting van het slot. Terwijl het zonnetje doorbreekt laten we ons door het wateroppervlak van de Fænø Sond  zakken en merken dat er echt een lekkere stroming staat. Mark en ik laten ons met de stroming meedriften. Als mark een foto wil maken dan kan dit nog net, omdat de stroming tussen de halve en 1 knoop in ligt. Na 35 minuten komen we lachend boven water en  zijn verbaasd over de afstand die we hebben afgelegd. De stroming op die plaats is tegenovergesteld en we kunnen rustig op 2 meter diepte terug peddelen. Het was leuk. Henriëtte staat ons bij de kasteeltuin op te wachten. Terug naar de camping voor de welverdiende broodmaaltijd.

DSCF1369De tweede duik wordt op het huisrif gemaakt. Duikstek Søbadet ligt op 200 meter van de camping achter de kinderopvang/politiehonden school. Het wordt mijn 14e duik daar en ga met Arjan Boer en Arjan van Asperdt (met dt) te water. Het is er bijna stroomloos en op 6 meter diepte bedenk ik me dat een aangesloten droogpakslang toch wel zo comfortabel is. Het zicht is 6 tot 8 meter en de eerste nieuwsgierige lipvissen  hangen al om ons heen. We duiken de diepte in. Wel even opletten, maar zo’n haarkwal van een halve meter doorsnede is echt een fraai gezicht. Bij 100 bar op de teller zwaaien we naar rechts en gaan langs de twee onder elkaar liggende wandjes, met daarin een puitaal die verstoppertje wil spelen, op weg naar de veiligheidsstop. We komen boven water en de dames zitten heerlijk in het zonnetje te kijken hoe wij vol verhalen en enthousiasme het water verlaten.

DSCF1380Vanavond maken we gebruik van de BBQ bij de dagrecreatie. De overkapping die de camping baas voor ons heeft neergezet blijkt niet nodig. De zon prikt namelijk nog behoorlijk. De held van het weekend is Andy van Leeuwen. Hij heeft voor de drie avonden een overheerlijke maaltijd voorbereid. Zijn zelf gemaakte hamburgers,  de vis en andere heerlijkheden hoeven niet lang op ons bord te liggen. De geur van BBQ. We kijken elkaar aan. Perfect zo. Het zou zo weken mogen duren.

Zaterdag 23 juni

De regen tikt fors tegen het tentzeil aan, gelukkig neemt deze af zodra we de tent uit stappen en naar de campingkeuken lopen om de tafel te dekken en het duikplan voor de dag te maken. Na enige groepsdruk wordt ik een soort van verplicht om de brugpijler in het plan op te nemen. Vervelend. NOT!
Volgens internet is de stroming in de ochtend nog te stevig om een fatsoenlijke kantduik te maken zonder te worden weggeblazen en ongewild aan een driftduik te beginnen. Dit blijkt trouwens de komende dagen ook het geval te zijn.

DSCF1418We rijden om kwart over twaalf in kolonne naar de onderzijde van de oude brug.  De pijler ligt er uitnodigend bij, maar de bovenstroming ziet er nog behoorlijk straf uit. Na de briefing dus heel rustig omkleden om het water de gelegenheid te geven aan stroming af te nemen. De zon neemt de gelegenheid om de gaten in het wolkendek te vergroten en de regen stopt. We lopen met zijn allen bepakt vanaf de parkeer plaats langs de waterkant naar de brug toe. De afstand van de kant tot de pijler is 100 meter en de pijlervoet heeft een lengte van 30 meter. Kompas wordt nauwkeurig gezet en de duikvlag wordt in het water geparkeerd.

Marco en ik laten ons zakken en proberen, schuin tegen de stroming hangend, de koers op 210 graden aan te houden. We zien onderweg Arjan B. en Andy  5 meter links van ons aan een blok hangen. Zij hebben de luwte even opgezocht van de toch nog aardige stroming.  Wij zetten door en 20 meter verder wordt het donker en zien we de pijler voet alwaar de stroming volledig weg valt. We komen daar even op adem en gaan linksaf op 18 meter diepte de pijler langs. Een deken van zeeanjelieren prikt door de Opgenomen beeld 14netten en lijnen waarmee de brug is behangen. Fanatisch. Geen kaal stukje te zien in deze tuin.  Ik maak videoshots en nadat we 20 meter verder zijn ronden we de zuidzijde van de pijler. Ik zie op een afstandje al dat de haarkwallen daar behoorlijk rap de hoek om komen zetten. De stroming is aan de westzijde dus nog te hoog. We keren om en als we 100 bar hebben gaan we met handhaving bodemcontact terug naar de kust. Op 5 meter diepte laten we om nog lekker meenemen door de stroming en komen precies bij de auto boven.  Arjan en Andy hebben de pijler niet gehaald. Arjan belooft volgend jaar frequenter aan zijn conditie te werken op de waterpolo trainingen. Ik ben benieuwd.

De middagduik is bij een haventje. De duik gaat samen met  Jan en Coen van Doesburg. Ik ben op deze plek nooit geweest. Maar hij maakte de verwachtingen meer dan waar. Een lichte stroming en wederom fraaie begroeiing met een wandje op 8 meter. Een heel lekker duikje met een zonnetje van bovenaf.
Op de camping zijn Henriëtte en Andy ondertussen een mie maaltijd aan het bereiden. Ik dacht dat een saus altijd uit een zakje kwam, maar het blijkt dat hij ook met de hand gemaakt kan worden.  Heerlijk Andy.  Hierna bieren we nog wat na en ga ik vroeg naar bed. Ik val om. De anderen gaan nog even voetbal kijken.

Zondag 24 juni

Het wordt bijna een sleur, maar wederom zitten we om 9 uur aan tafel. Alhoewel…  Ik mis nog twee man voor wie negen uur vandaag toch te vroeg blijkt te zijn. Arjan A. komt om half tien ook binnen en werkt als ontbijt gelijk een bord koude Mie van gisteren naar binnen. Henriëtte  kijkt met enige gruwel en kan het niet aanzien.
Weeronline geeft het weer voor de zondag een cijfer 3. We krijgen maar 1 bui, maar wel eentje die heeeel lang gaat duren.  De duiken moeten dan maar een cijfer 9 krijgen, dan staan we toch gemiddeld nog op een 6. Ik ga mijn best doen en beloof Andy dat ik met hem 2 fraaie duiken ga maken met weinig stroming. Pfffff, dat wordt nog een hele klus om vandaag een goed duikwindow te vinden.  Het plan… kwart voor twaalf bij het huisrif en om 4 uur te water bij de Ammoniak haven.

Het water staat er bij het huisrif rustig bij en Andy zakt onderwater. Ik ga aan zijn zijde en we gaan op koers naar de diepte. Op 5 meter komt er een lichte stroming van links, op 10 meter van rechts en op 15 meter is het stroomloos. Gevarieerder kan de stroming op een duikplaats niet zijn. Daar kunnen me dus mooi gebruik van maken. Het barst op diepte werkelijk van de vele kabeljauw. Ik ga op zoek naar het harnasmannetje, maar helaas heb ik dit jaar geen geluk. 50% kans, dus volgend jaar dan maar weer. We manoeuvreren ons zelf tussen wat haarkwallen door en maken de duik stroompje mee op 5 meter af en komen na 60 minuten boven water.  Andy lacht van oor tot oor. Mission completed.

DSCF1416De zesde en laatste duik gaan we bij de Ammoniak haven maken. De wind gaat wat harder waaien en tezamen met de regen ben je blij als Henriëtte de stationwagen zo parkeert dat je beschut je setje kunt opbouwen en je


pak aan kunt doen. We checken natuurlijk eerst de duiklocatie. De paraplu’s marcheren, met onder ieder een duiker, achter elkaar naar de steiger. Daar maken we de duikvlag vast aan een paal. Mark en Jan maken nog even een praatje met de vissers die op de kade staan en hun lijn over het gebied gooien waar wij willen duiken. Wij beloven op twee meter van de kade te blijven en zij beloven daar rekening mee te houden. Zo zie je maar weer. Vissen en duiken kan echt wel hand in hand gaan.
We stappen allen gelijktijdig het water in en wensen elkaar een fijne duik toe. Ik zwaai nog even naar Henriëtte en ons trio zakt naar 8 meter alwaar een leuk wandje is met veel zakpijpen.
Opgenomen beeld 49Over veel zakpijpen gesproken…. Als we in het verlengde van het wandje aan de onderzijde van de kade arriveren dan weet ik weer waarom we hier als toegift naar toe zijn gegaan. Duizenden en duizenden zakpijpen, opgemaakt met een bedje van penneschaft en afgetopt met een weelderige deken van kelp.  Hoe veel mooier kan het nog worden. Ik vergeet bijna dat we met zijn drieën duiken. De heren zullen het vast wel koud krijgen. We draaien om en via de brandkast , waarvan de inhoud weg is, gaan we terug op 6 meter langs de wand. We krijgen er geen genoeg van.  Nog even de zeedonderpad begroeten en we zijn weer bij de instapplaats aangekomen. Het regent nog steeds, maar de duik maakt alles meer dan goed. Ik verheug me op een warme douche.

De dames zitten in de auto een glossy te lezen en zijn blij ons te verwelkomen, want zij hebben het wel gehad. We rijden terug naar de camping en daar parkeer ik mijn auto nog even tot mijn assen in het ietwat drassige grasveldje en na verwoede pogingen om er zelf uit te komen trekt Arjan B. er met zijn diesel er eenvoudig uit. Het wordt morgen anders zo lastig naar Nederland rijden met een compleet grasveld onder je auto.
Andy is ondertussen met hulptroepen aan de bereiding van de “Macaroni a la Andy” begonnen.  En als toegift de zelf gemaakte tiramisu. Hij is bijna te fraai om aan te snijden. We offeren ons maar weer op.

Maandag 25 juni

Over, einde, sluit. Om 4 uur in de ochtend horen we een auto starten. Jan zou inderdaad vroeg weggaan. Zo vroeg ? Ik draai me om en wordt om 8 uur wakker. De waterpolo jongens zijn al aan het afbreken. We gaan nog eenmaal gezamenlijk ontbijten en ruimen de camping koelkast leeg die we ons het hele weekend toegeëigend hebben.  Andy neemt de specerijen mee voor het aanstaande waterpolo kamp.

We nemen afscheid van de waterpoloërs en Henriëtte en ik kijken toe hoe ieder het veld afrijd.
Denemarken midzomer duikevent was weer bijzonder.

© Albert van der Plas