Afgelopen september (2005) waren Jolanda en ik in Portugal. We verbleven daar enkele dagen in de havenplaats Peniche, zo'n 80 km ten noorden van Lissabon. Peniche ligt aan de westelijke Atlantische kust en is de meest westelijke stad van Europa. Het is een flinke vissersplaats met een visconservenindustrie op zijn retour en een opkomend toerisme. Excellent vis eten aan de haven dus voor een prikkie.

Onder in het hotel waar we verbleven bleek een duikschool te zitten. Die duikschool zat daar niet voor niets: op 10 km uit de kust liggen daar de Berlenga eilanden. Een natuurreservaat zowel onder als boven water. Ze bestaan uit een hoofdeiland met daaromheen een zeer groot aantal puntige rotsen die net boven water maar ook net onderwater zitten. Het hoofdeiland is enigszins begroeid met gras, heeft een twintigtal huisjes voor de lokale schaapherders en vissers, een kerkje natuurlijk en een vuurtoren. Zo'n vuurtoren is geen luxe daar er in de loop de tijd veel schepen al op de rotsen zijn gelopen en zijn gezonken. En dat is weer prima voor het onderwaterleven en het duikplezier.

Een goede gelegenheid dus om een dagje te gaan duiken. Hoe vaak wordt je tenslotte plezierig verrast met een duikschool in de kelder van je hotel en een natuurreservaat voor de deur. Het toeristenseizoen was al afgelopen en ik had het geluk daar op zaterdag te zijn want vele Portugezen uit het naburige achterland maken dan in het weekeinde hun duiken. Vreemd om te denken dat deze locatie voor locale Portugezen hetzelfde is als Zeeland voor ons. Er waren genoeg duikers om te vertrekken.

Bij deze duikschool ging een en ander net iets anders dan ik gewend ben. Op de duikschool trek je je 2x7mm natpak aan (het water is tenslotte maar 17 graden). Dan in zwart rubber gekleed wacht je nog “even” in de zon totdat de aanhanger van het busje is gevuld met flessen en ander spul. Dan met de bus naar de haven, 2 keer rijden want de groep is groot, de boel van bus overladen op de lange open rubber speedboot met 2x200pk erachter. O ja, de zon schijnt nog steeds. Dan eindelijk aan boord en gas! Het verkoelende opspattende water in de open boot is dan erg welkom kan ik zeggen.

Met hoge snelheid stuiteren we richting de Berlenga Eilanden als we halverwege een flinke school tuimelaars tegenkomen. Het begint al goed! Jammer van het stuiteren want foto's maken is daarmee praktisch onmogelijk.

Voor de eerste duik zijn we op zoek naar een plek zonder stroming. Dat blijkt best lastig rond een eiland dat door niets wordt beschermd tegen de Atlantische wind, golven en stroming. Na wat rondvaren langs verschillende plekken gooien we het anker uit in de beschutting van het hoofdeiland. Langs de lijn afdalend zie ik al snel de contouren van de resten van een houten wrak. Het water is net zo fris als in Zeeland, een miezerige 17 graden. Het zicht is wel een stuk beter dan Zeeland. Ik duik samen met een van de twee instructeurs dus ik laat me vrolijk rondleiden over het wrak. Onderweg komen we ondermeer een octopus tegen die twee van zijn acht poten is kwijtgeraakt, een sepia die me denkt te kunnen bedreigen en mijn eerste zonnevis (Zeus faber). Zal je net zien dat als je je eerste zonnevis wil fotograferen hij precies ver genoeg bij je wegblijft dat je alleen zijn achterkant op de foto kan krijgen. De drie kwartier zijn zo voorbij. Bovengekomen nog even op aanraden van mijn buddy de andere instructeur, die boven water is gebleven, gepest met de zonnevis, die had hij daar nog niet gezien.

Dan volgt een aparte ervaring: de lunch met je natte natpak aan. Alle duikers houden vrolijk hun pak aan terwijl ze hun broodjes en appels eten. Dit blijkt ook echt een Portugese lunch te worden: er wordt echt de tijd voor genomen. Met het pak rond de middel afgestroopt doe ik nog lekker een tukje op de warme zwarte rubber rand van de boot.
Tijdens het eten worden we verrast door opspringende zilveren vissen. Jonge maanvis (Mola mola) blijkt, deze worden hier vaker gezien. Ze zijn een stuk actiever en letterlijk opvliegender dan de volwassen soortgenoten.

Na de “Portugese siësta op zee” gaan we voor de tweede duik op de volgende stek. Dit maal duik ik met de andere instructeur. We zwemmen langs een begroeide rotswand die verrassend genoeg leidt tot een ingang van een grot. Stuk voor stuk zwemt de groep de grot in. (Dit had ik uit de Portugese briefing niet begrepen, ik vraag me af wie van de groep een grot specialty heeft.) Eenmaal binnen rustig op de knieën op het zand zittend gaan de lichten aan: hoog boven onze hoofden zwemt een school blauwzilveren trekkervissen rustig hun rondjes. Fantastisch. De rest van de duik is redelijk onstuimig: de stroming is echt flink en tijdens de safety stop op 5 meter diep wordt ik toch aardig heen en weer geschud. Het blijft tenslotte de open Atlantische oceaan.

Op de weg terug komen we een tweede school tuimelaars tegen. Nu heeft de schipper de school ook gezien en vaart rustig op de prachtdieren af. De kleine dolfijnen zijn goed te zien als ze boven komen tussen de golven.

Eenmaal aan de kant gekomen, begint de grote uittocht richting hotel. Na een dag lopen, duiken, rusten en zweten in een natpak, ben je echt toe aan een verfrissende douche. Voordeel van een duikschool in de kelder van je hotel is dat je even naar je kamer kan lopen naar je privé douche. Hoef je je natte spullen niet meer naar je badkuip te sjouwen voor het spoelen. In de spiegel zie ik dat ik flink moe ben en mijn gezicht is goed rood verbrand.

Het was een prachtdag. Al met al ben ik een mooie duikervaring rijker.

Informatie over de duikschool kan je vinden op www.haliotis.pt